“Her yolcu, kendi hikayesinin yazarıdır.
Bu kampa katılmak, kaderinizi yeniden yazmak için bir fırsattır.”
Bize ne kadar çok şeyi biriktirirsek o kadar zengin hissedeceğiniz öğretildi bu zamana kadar. Omzundaki ağırlıkları, kucağındaki yükleri, kalbindeki kırıkları bırak dendi bize bu kampta! Gözünün gördüğü kusurları kalbinin içindeki sevgiyle ört dendi. Yüreğinde kim var? Başkası dediğin kim? Sağın, solun, üstün, altın, her yanın Allah dendi, Allah'tan başka bir şey var mı ki, aşktan öteye yol var mı ki bak dendi. Bu kamp bildiğinden öte! Ne biliyorsan kapının önünde bırak ve gir içeriye, şifalan dendi. Geldik, girdik, işittik, gönle aldık, kabul ettik, aktarana, aracı olana, aşkla akana, aşkı anlatana şükürler olsun.
Kampa gelmeden önce geçmişte öfke ve kibrimi görmüştüm. Ve öfkemin nasıl fayda sağladığını görünce kalbim titredi. O an öfkemi kucaklamak istedim. onu pamuklara sarmak istedim. Olayları okuyordum görüyordum.(belki de zannediyordum) çünkü duyguda dönüştüremiyordum kabul edemiyordum. Bu kampta kalp ameliyatını duyunca hale geçirmenin, kabulün, imanın vakti geldi dedim. Emeklerim karşılık bulacaktı. Çünkü artık vakti gelmiş olmalıydı görmüştüm bazı şeyleri. Kampa annemle birlikte geldim. Kampın 1. Günü dayanamayacağım kadar öfke ve kibir çıktı içimden anneme karşı. Allah'ım sana sığınıyorum dedim defalarca yardım et dedim. Dayanılmazdı. Ve kamptan kaçmak geldi içimden. Ki siz ruhunun açlığını fark edene kana kana içilecek bir pinarsınız. Sizden kaçma hissini ilk kez yaşadım. 2. Gün meditasyonda hal yaşamadım. Sonra dönüş yolunda. Neden dedim. Ne güzel imanım artacaktı idraklenecektim. Doğru yolda olduğum bana bildirilecekti neden olmadı diye sordum. Bilgimi hale dönüştürecektim. Meditatif hal yaşamamam ruhu uzağa koymak demekti. Kamptan çıkarımımı düşündüm kamptan çıkarımım olayların içinde kaybolmaktan uzak olmak. Her an Hatırlamak. Hayatımıza entegre etmek ilahi düzenin varlığını ve yasalarını. Eve geldiğimde bir korku geldi içime ruhsal tarafın varlığını kabul edemiyordum böylesine her şeyin içinde olduğunu. kampta anlattıklarınızın hepsini ilk defa duymuş gibiydim. Dünya ve varlığımızla ilgili anlattıklarınız alıştığımı bırakmanın korkusunu getirdi. Sonra korkuyla beraber eğer hal yaşasaydım, Eve dönemezdim, normal hayatıma geri dönemezdim o zaman neye, nereye köklenirdim dedim. Köklenmediğim için ruhu uzağa koyuyordum. Köklenmeden dallarımı uzatamazdım. Tevafuk kitabınızdan bir sayfa açtım. Ruhu uzağa koymanın anlamını anlamamışım, bilmiyormuşum bu güne kadar. İkiyi bir etmemişim ki. Eve geldiğimde bu yüzden korktum. Eve dönemezdim hal yaşasaydım dememin sebebi onun her an benimle olduğunu idrake geçiremememmiş. Ruhun uzakta değil her an benimle olduğunu ona gitmek diye bir şey olmadığını o zaman dünyada da onunla olduğum bilgisini hatırladım. Ruhu uzağa koymak ne demek ilk kez fark ettim. Olayların içinde onun olduğunu her an burada olduğunu Kabul etmemek, bırakmamak maddeyi, bildiğimi. Ama ona gidebilmem içinde maddeden geçmem şartını. Onu bilsem durmaz giderdim. Öyleyse onu bilmenin hafifliği nedir ? Onu bilerek dünyada kalmanın hafifliği lezzeti nedir? Yumuşaklıkla güzelliklerle yaşatılsın akıtılsın. Ve tevafuk kitabiniz gibi kendime defter yapmıştım, bir süre emek vermiştim. Şimdi sizin bu kitabı bize hediye etmeniz ne güzel tevafuk. Şimdi bu kitap olayları okurken dostum olacak ve okudukça imanım arttıkça ruha adım atmamda bana yoldaş olacak. Talep edebiliyorsam buradan bir şey size eğer. Yazdığımı okuduğunuzda size akanı duymak. Sevgilerimle.
An’da olmayı erteleyen hâllerden, An’da olmaya dâhil olmaya çağrıldık. Çok şükür ⚛️
Merhabalar, kalbim sökülüp alındı. Bütün odacıkları tertemiz yıkandı. Pespembe bir kalp olarak yerine takıldı. Beyaz kartalın bana hediyesi kırmızı kalp oldu. Zaman olarak hatırlamıyorum (ne kadar ilgisi var bilmiyorum) kendimi maydanoz ayıklarken gördüm bir an. Maydanozlar çok taze değildi. İçinde sararmışlar vardı. Dünyamıza geldiğimizde kuzey kutbundan şelale şeklinde aşağılara doğru beyaz ışıklar aktı. Ankara’ya gelince yurdun her bir köşesine havai fişekler gibi rengarenk ışıklar yayıldı. Bitiminde kuş kadar hafiftim……… Birkaç saat sonrasında ise kollarımı kaldıramayacak kadar yorgun hissettim kendimi. Sabah uyandığımda ise damağım şişti. Başta Ünal Hoca olmak üzere emeği geçen herkese teşekkür ederim.. Her birimize şifa olsun. Yürekten sevgilerimle.
Yaşadığım bu iki gün paha biçilemez. Daha önce de kamplara katıldım, bu kampın hem zamanlaması benim için bir dönüm noktasına denk geldi hem diğerlerinden çok farklıydı. İki günün sonunda değiştim, kalbimdeki sıkışıklık gitti, zatüre geçirmiştim yakın zamanda, öksürmeler bitti. Huzur geldi. Kafamın içindeki gürültü bitti, sesler sustu, endişeler, korkular bitti. Bedenimle temas etmek ne demek anladım, ruhumun bedenimle bağlantısı gerçekleşti. Kendi merkezimde olmanın tadını aldım. Bundan sonra kendi merkezimde, huzurla yaşamaya niyet ediyorum. Ünal hocama bana bunları yaşamamda aracı olduğu, bana rehberlik ettiği için teşekkür ediyorum. Allah razı olsun..
Online katılım seçeneği için çok teşekkür ediyorum
Vaktiyle katılabilmeye niyet ediyorum maddi bolluğumla buluşan olayım buluştuğunda Ünal hocamızın bütün eğitimlerini alabilen kamplarına katılabilen olayım yolcu Songül’ün yolu açılsın kalbi genişlesin dili çözülsün kökleriyle barışarak köklensin akışa izin versin
@ Copyright reserved Beyribey Bilişim
Türkçe
Çeviri